صفحه اصلي
قطـــره
اشکـــم ز چشــم آسمان افتاده ام گــــوهــــر
نـــابـم به دستِ ناکسان افتاده ام
می
خورم خونِ جگر، مُهر خموشی بر لب است
در
کـمـیـنـگـــاهِ حــــوادث، ناگـهــــان افتاده ام
آتش
ســـوزانِ عشقی شعله ها زد در دلم در میــــان
شعلــه عشقی نهـــــان افتاده ام
هیچ
امیـــد خلاصی نیست در جـــان و دلم
در
کــمنـــد هجـــــرِ آن نــامهــــربان افتاده ام
سال
هـــا بایــد شــــود لعلی نگینِ شهریار از بــدخـشـــانِ محبـــت در جـهـــان افتاده ام
قــــرنها
باید شود شـــوریده ای شیـدا پدید
من
همان شوریده ام، افسرده جان افتاده ام
سالها
در گوشــه گمنـامی و خلـــوتســرای من همــان رندم که بی نام و نشان افتاده ام
لشکـــر
غم تاخت بــر مُلک وجودم فوج فوج
در
مـیــــانِ کــــارزارِ دشــمنـــــــــان افتاده ام
رو
نهان کردند خاصــان در حجابِ بی خودی عــــامیــــانه
در میـــــان عامیــــــان افتاده ام
گوش
کــــــن بشنـــو نـــوای بی نـــوایی مرا
مــــدتی
از شیـــون و شــور و فغان افتاده ام
قافیه
گــــر شایگان گـــردید معــــذورم بدار
شعر و احساسم به هر لفظ و زبان افتاده ام
صــابــرا
نــــورِ محبت در نگـــاهت مـــوج زد
چند
می گویی ز چشمِ دوستان افتاده ام
